Het was een week van terugkijken, genieten van herinneringen, verwonderd zijn over hoe snel de tijd gaat en verbaasd zijn hoeveel er gebeurd is en hoe ik veranderd ben. Zo af en toe zijn er van die momenten dat er ineens een heleboel achterop klapt. Ik zie dan altijd zo´n elastiek dat ergens aan vast zit en met het doorleven raakt dit elastiek soms steeds meer gespannen en zo af en toe heb je dan plots dat moment; BANG!
Klapt er zomaar van alles achterop waar je geen aandacht aan gegeven hebt, weggestopt hebt of gewoonweg geen erg in hebt gehad. Het kunnen van die pijnlijke momenten zijn, verdrietige stukken of moeilijke nog niet te begrijpen fases en ook van die mooie inzichten die je plots hebt als je ’s stil staat.
Een tijd geleden zei iemand mij dat zorgen maken ook soms onbewust gebeurt en dat het op die manier dus ook onbewust heel veel energie kan vreten.
Hoe zat dat bij mij? Maakte ik me wel ’s onbewust zorgen?
Ik doorleef emoties, wil snappen waar ze vandaan komen en ze ook niet uit de weg gaan.
En daarbij komt dat ik niet vaak achterom kijk, ik hou van vooruitgaan. Leren van het verleden en er niet in blijven hangen.
Maar zorgen maken zonder dat ik er erg in heb? Dat wilde ik wel ’s onderzoeken.
Wat ik dan doe, is ‘stilstaan’, ik loop de tijd ’s door en zie wat er allemaal zoal langs gekomen is. Verbaasd moest ik vaststellen dat ik het elastiek gespannen voelde staan. Zorgen had ik zeker gehad en wat had ik ermee gedaan? Ik zag dat ik ze heel kort beleefd had. Teveel om ook nog ernaast te voelen. En hoe mooi is het dat wij mensen het vermogen hebben het even op te ruimen in een laatje. Zo is het te doen. Op die manier is het te verdragen.
Tot dat het net zo vol kan worden als in je kledingkast. De deur gaat niet meer dicht, je kleding kun je er alleen nog maar induwen, anders past er niets meer bij. Het wordt rommelig, onoverzichtelijk. Je weet niet eens meer wat er in je kast hangt.
Het is dus wel handig om af en toe die laatjes ’s door te lopen en te legen.
En dan maak je het wel ’s mee dat het elastiek achterop je klapt. BANG! Heb ik dat al die tijd met me mee lopen sleuren? Zorgzaam haalde ik het laatje met zorgen leeg en keek voor mezelf welke zorgen er waren en welke zorgen achter me lagen en met respect en aandacht weggelegd konden worden.
Het werkt goed om zo nu en dan een moment voor jezelf in te bouwen en stil te staan om te zien hoe je je leven leidt. Niet altijd in een Doen-modus zitten en maar doorgaan.
Jezelf af en toe ’s op de agenda te zetten en dan iets gaan doen wat jou ontspant.
Op die manier creëer ik steeds meer rust in mezelf.
Ik regel veel ‘Niet-doen’ momenten voor mezelf in. En op Koningsdag had ik zo’n moment. Ik had een plekje in de tuin gevonden waar ik uit de wind in de zon in mijn ligstoel kon liggen. Mijn methode om lekker uit mijn hoofd te gaan is ‘Wolkjes voorbij zien drijven’. Meer niet, alleen maar kijken waar de wolken heen gaan en hoe ze vervormen in de lucht. Een kwartiertje later werd ik wakker, heerlijk ontspannen.
Het eerste wat in mijn hoofd schoot was de kerkelijke zin ‘Vrede zij met u en met uw geest’.
Ik moest er om lachen, hoe kom ik daar nou weer bij?!?!
In mijn jonge jaren, ongeveer tot mijn 11e jaar, gingen wij, mijn twee broers, mijn ouders en ik, op zondag naar de kerk. Het was, achteraf gezien, geen zware kost. Mijn ouders hebben er altijd luchtig over gedaan en lieten de boventoon ‘wees lief voor je medemens’ hierin voeren.
Ik vond het wel vreselijk om naar de kerk te gaan maar omdat de zondag erna altijd bestond uit gezelligheid vond ik het ook wel prima. Ik snapte echter niets van de teksten en liederen, maar na een bepaalde tijd kon ik al aardig de liedjes mee zingen en de teksten opzeggen. Het werkt nou eenmaal zo dat bij herhaaldelijk opdreunen van liedjes en teksten het er helemaal vanzelf in gaat. Je hoeft niet eens te weten wat je zegt. En één van de teksten die ik heel veel zondagen op zei was ‘Vrede zij met u en in uw geest’. We leven in een land zonder oorlog en kennen die situatie ook helemaal niet, dus voor mij was er niets logischer als dat er vrede was, met mij en in mijn geest.
Na het wakker worden in mijn ligstoel, nog heerlijk het zonnetje op mijn gezicht bedacht ik me dat ze vast, nog voordat de bijbel opgetekend werd, wat anders bedoeld hebben. En voor mij kreeg die zin op dat moment een heel andere lading.
‘Vrede zij met u en met uw geest’ is toch wel een geschenk als je dat ervaart. Want als je die vrede, die rust in jezelf en in je geest vindt, dan ziet de wereld er gelijk heel wat anders uit.
Zorgen worden lichter of verdwijnen, verdriet is te dragen, boosheid verdwijnt als sneeuw voor de zon en druk zijn of je druk maken is in geen velden of wegen meer te vinden.
Ik ontdek steeds meer van die momenten, soms kort, soms wat langer. Vrede zij met u en in uw geest....heerlijk toch :) ?!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten