Een passievolle dans

Passie. Het woord roept bij mij altijd iets van Zuid-Amerikaanse sferen op.
De hartstochtelijke dansen, het temperament van de mensen, het doet iets met me. Ik ben nooit in een Zuid-Amerikaans land geweest, dus het is meer een beeld wat ik ervan gevormd heb. De warmte op de late avond ergens in een wijk waar veel mensen samenkomen om te dansen, om het leven te vieren en te vergeten wat er overdag in hun leven zich afspeelt. Dan is er even niets belangrijker als genieten van elkaar. De muziek en de dans brengt hen in hogere sferen en bruisend van energie, bezweet en nog na tintelend van de passievolle avond en nacht gaan ze naar huis om weer het ´normale´ leven in te stappen. Overdag is het alsof er niets gebeurd is en toch zouden ze niet zonder kunnen en geeft het hen de energie om vol in het leven te staan. 

In ieder geval loopt passie over van emotie. Of het nu in de liefde, de dans,  de sex of in het werk of hobby is wat je doet. Het heeft iets positiefs beladen of geladen kan ik beter schrijven.
Die passie een keer te voelen is als drugs. De hunkering is geboren en de zoektocht naar het gevoel begonnen. Niet alles voelt als het beleven van een passie, soms lijkt het erop en is het niet zo bevredigend als dat het zou moeten zijn. Soms proef je het weer en lijkt het dat adrenaline je in volle gang zet om verder te leven en je weer naarstig op zoek gaat naar de passie.  
De passie is een veelzijdig fenomeen en als deze geactiveerd is in je leven of je kent de passie omdat het ergens al van voor je geboorte in je systeem zit, zul je blijven zoeken tot dat het gevoel gevonden is en je het nooit en te nimmer meer wilt loslaten.
De vonk uit zich niet altijd in een duidelijke behoefte of een heldere vraag over wat je nu precies zoekt of wilt. Het is een onderhuids tafereel dat zich kan omvormen naar een gevoel van onbehagen, ontevredenheid terwijl je alles hebt wat je je wenst.
Zelfs kan het je in een oppervlakkige staat brengen om maar niet de diepte van het leven te hoeven ervaren, bang om HET niet te vinden. En omdat de uiting van het willen vinden en ervaren van passie zo verduisterend kan zijn, zijn we ons van dit onderhuidse spel meestal niet bewust.

Passie.  Het lijkt mij een vorm die de meeste overtuigingen om haar heen heeft verzameld om maar niet geleefd te hoeven worden. Belemmerende overtuigingen dan, want ze weerhouden je ervan om ervoor te gaan.
Als je ’s bij jezelf te raden gaat waarom jij denkt dat passie niet iets voor je is, of niet voor je is weggelegd, dan zul je ze snel ontdekken. En omdat deze overtuigingen  zo vanzelfsprekend voor je zijn, zul je het ook de meest logische beredenering vinden waarom passie aan jouw deur voorbij mag gaan. Want het is toch overduidelijk dat het niet voor iedereen is weggelegd, dat het niet hoort, dat het overdreven is of iets is waar je je niet mee bezig moet houden?
Stel dat je je hele leven om moet gooien en alles kwijt raakt omdat jij zo nodig jouw passie wilt leven. Je gooit een demper op de prikkeling die in je lichaam ontstaan is en probeert het zo stil te houden.  Je huidige relatie zou het helemaal niet toelaten als jij op zoek gaat naar passie en we moeten er niet aan denken om alles (weer) overhoop te gaan gooien omdat we zo graag die passie willen ervaren.  
Het is eng, bedreigend en vooral niet zoals het hoort.

Passie heeft ook te maken met vol in het leven staan, met je talenten bezig zijn, situaties creëren waar jij volledig tot je recht komt en gelukkig in bent. Dromen verwezenlijken waar jij volledig in past en jij je happy in voelt.
Ik voel zo nu en dan die passie. Mijn lichaam bruist dan van energie, de ideeën blijven stromen en de kleinste dingen zorgen ervoor dat ik een glimlach op mijn mond heb en houd. De kriebels die ik dan voel dragen me de dag door en ik heb meer als anders het gevoel dat ik leef. Passie is te vinden in de dingen die jij zo graag wilt en die jou gelukkig maken. En het is niet altijd gelijk helder wat dat dan is en dan start je zoektocht.

Ga op ontdekking, ben bereid om op een spoor te lopen wat eindigt en dat je weer terug moet wandelen om verder op pad te gaan, maar voel die passie en durf te dromen.
Durf groot te dromen zonder dat je het weer neerslaat omdat het toch niet gaat lukken of onmogelijk is. Wees je je bewust van je belemmerende overtuigingen die jou in de weg staan om te leven, herken ze en zet ze even aan de kant om jezelf de ruimte te geven.
Je grote reis begint met een eerste stap, zo simpel is ie nou eenmaal.
Ga dromen, maak die droom helder voor jezelf. Wat zou jij willen als er totaal geen belemmeringen meer zijn?
Voordat je gaat slapen haal je nog even die grote droom te voorschijn en misschien vul je haar zo af en toe nog aan. Houdt je droom levend. En wees je dan bewust van de dingen die op je pad komen. Soms groot, soms heel klein en geloof dat ook de passie door jou geleefd mag worden.
Waarom niet?

Een kerkelijke herinnering

Het was een week van terugkijken, genieten van herinneringen, verwonderd zijn over hoe snel de tijd gaat en verbaasd zijn hoeveel er gebeurd is en hoe ik veranderd ben.
Zo af en toe zijn er van die momenten dat er ineens een heleboel achterop klapt. Ik zie dan altijd zo´n elastiek dat ergens aan vast zit en met het doorleven raakt dit elastiek soms steeds meer gespannen en zo af en toe heb je dan plots dat moment; BANG! 
Klapt er zomaar van alles achterop waar je geen aandacht aan gegeven hebt, weggestopt hebt of gewoonweg geen erg in hebt gehad. Het kunnen van die pijnlijke momenten zijn, verdrietige stukken of moeilijke nog niet te begrijpen fases en ook van die mooie inzichten die je plots hebt als je ’s stil staat.

Een tijd geleden zei iemand mij dat zorgen maken ook soms onbewust gebeurt en dat het op die manier dus ook onbewust heel veel energie kan vreten.
Hoe zat dat bij mij? Maakte ik me wel ’s onbewust zorgen?
Ik doorleef emoties, wil snappen waar ze vandaan komen en ze ook niet uit de weg gaan.
En daarbij komt dat ik niet vaak achterom kijk, ik hou van vooruitgaan. Leren van het verleden en er niet in blijven hangen.
Maar zorgen maken zonder dat ik er erg in heb? Dat wilde ik wel ’s onderzoeken.
Wat ik dan doe, is ‘stilstaan’, ik loop de tijd ’s door en zie wat er allemaal zoal langs gekomen is. Verbaasd moest ik vaststellen dat ik het elastiek gespannen voelde staan. Zorgen had ik zeker gehad en wat had ik ermee gedaan? Ik zag dat ik ze heel kort beleefd had. Teveel om ook nog ernaast te voelen. En hoe mooi is het dat wij mensen het vermogen hebben het even op te ruimen in een laatje. Zo is het te doen. Op die manier is het te verdragen.
Tot dat het net zo vol kan worden als in je kledingkast. De deur gaat niet meer dicht,  je kleding kun je er alleen nog maar induwen, anders past er niets meer bij. Het wordt rommelig, onoverzichtelijk. Je weet niet eens meer wat er in je kast hangt.

Het is dus wel handig om af en toe die laatjes ’s door te lopen en te legen.
En dan maak je het wel ’s mee dat het elastiek achterop je klapt. BANG! Heb ik dat al die tijd met me mee lopen sleuren?   Zorgzaam haalde ik het laatje met zorgen leeg en keek voor mezelf welke zorgen er waren en welke zorgen achter me lagen en met respect en aandacht weggelegd konden worden. 

Het werkt goed om zo nu en dan een moment voor jezelf in te bouwen en stil te staan om te zien hoe je je leven leidt. Niet altijd in een Doen-modus zitten en maar doorgaan.
Jezelf af en toe ’s op de agenda te zetten en dan iets gaan doen wat jou ontspant.
Op die manier creëer  ik steeds meer rust in mezelf.

Ik regel veel ‘Niet-doen’ momenten voor mezelf in. En op Koningsdag had ik zo’n moment. Ik had een plekje in de tuin gevonden waar ik uit de wind in de zon in mijn ligstoel kon liggen. Mijn methode om lekker uit mijn hoofd te gaan is ‘Wolkjes voorbij zien drijven’. Meer niet, alleen maar kijken waar de wolken heen gaan en hoe ze vervormen in de lucht. Een kwartiertje later werd ik wakker, heerlijk ontspannen.
Het eerste wat in mijn hoofd schoot was de kerkelijke zin ‘Vrede zij met u en met uw geest’. 
Ik moest er om lachen, hoe kom ik daar nou weer bij?!?!

In mijn jonge jaren, ongeveer tot mijn 11e jaar, gingen wij, mijn twee broers, mijn ouders en ik, op zondag naar de kerk. Het was, achteraf gezien, geen zware kost. Mijn ouders hebben er altijd luchtig over gedaan en lieten de boventoon ‘wees lief voor je medemens’ hierin voeren.
Ik vond het wel vreselijk om naar de kerk te gaan maar omdat de zondag erna altijd bestond uit gezelligheid vond ik het ook wel prima. Ik snapte echter niets van de teksten en liederen, maar na een bepaalde tijd kon ik al aardig de liedjes mee zingen en de teksten opzeggen. Het werkt nou eenmaal zo dat bij herhaaldelijk opdreunen van liedjes en teksten het er helemaal vanzelf in gaat. Je hoeft niet eens te weten wat je zegt. En één van de teksten die ik heel veel zondagen op zei was ‘Vrede zij met u en in uw geest’. We leven in een land zonder oorlog en kennen die situatie ook helemaal niet, dus voor mij was er niets logischer als dat er vrede was, met mij en in mijn geest.

Na het wakker worden in mijn ligstoel, nog heerlijk het zonnetje op mijn gezicht bedacht ik me dat ze vast, nog voordat de bijbel opgetekend werd,  wat anders bedoeld hebben. En voor mij kreeg die zin op dat moment een heel andere lading.
‘Vrede zij met u en met uw geest’ is toch wel een geschenk als je dat ervaart. Want als je die vrede, die rust in jezelf en in je geest vindt, dan ziet de wereld er gelijk heel wat anders uit.
Zorgen worden lichter of verdwijnen, verdriet is te dragen, boosheid verdwijnt als sneeuw voor de zon en druk zijn of je druk maken is in geen velden of wegen meer te vinden.
Ik ontdek steeds meer van die momenten, soms kort, soms wat langer. Vrede zij met u en in uw geest....heerlijk toch :) ?!