Een grote open ruimte

Inmiddels 13 jaar geleden sprong ik in een hele open ruimte zonder te weten waar ik in terecht zou komen. Het was zo’n moment in mijn leven dat ik wist dat ik niet meer wilde wat ik deed qua werk, ik werkte toen bij de Rabobank, en nog niet precies wist wat dat ik dan zou willen.

Twee jaar voor die sprong volgde ik een training. Ik wilde mezelf beter leren kennen. Wat zijn mijn talenten, waarom doe je zoals je doet, wat maakt dat sommige dingen je niet lukken. Het was een bijzondere ervaring en ik weet nu, zoveel jaar later dat ik toen alleen nog maar geproefd had aan het bovenste topje van de slagroom. Dat er nog een hele berg slagroom, saus, jam, cake, room en versiersels onder zat, dat wist ik toen nog niet. Ik dacht de hele taart verorberd te hebben. Enthousiast kwam ik van de training terug en bij thuiskomst merkte ik dat er een wens was meegekomen. Dit wilde ik graag uitdragen. Mensen laten ervaren wat ik ervaren had, ze verder ’n stuk op pad helpen in hun leven. Hoe ik dat zou gaan doen was me nog niet helder, maar dat ik er wat mee wilde gaan doen, stond vast.

Toen ik gesprongen was, ik had mijn baan opgezegd en ik (en mijn man!)gaf mezelf de ruimte om dingen te laten ontstaan, ik merkte dat de ruimte wel heel erg open en vooral leeg was.
Maar dat gevoel diep van binnen duwde me vooruit. Door het volste vertrouwen dat ik had in de situatie, dat het me zou gaan lukken, maakte dat ik ging lopen.
En dan gebeuren er vaak mooie dingen. Waar eerst niets was, geen werk, geen kennis, geen klanten, geen ervaring, kwam plots een grote kans op mijn pad. Het leek er echt op dat als je een deur sluit dat er echt weer één opent.
Ik kreeg de kans opgeleid te worden als trainer in de materie die ik in de training meegemaakt had. Het waren geweldige jaren die volgden, tropenjaren dat wel. Ik heb ontzettend veel geleerd, vooral over mezelf. Ik had inmiddels meer geproefd van de taart en wist  dat het niet alleen om de slagroom ging maar ook om de cake en de room. En dat niet alle stukken van de taart makkelijk te eten waren.

Langzamerhand begon zich van alles te vormen. Mijn bedrijf kreeg vorm, mijn kennis en ervaring groeide en langzaamaan werd ik zekerder in wat ik deed. Ik was plots zonder dat ik het echt besefte ondernemer. En dat was een hele nieuwe wereld voor me. Ik las van allerlei artikelen over ondernemers waarin zij tips omschreven en hun eigen verhaal optekenden. Het waren vooral succes stories, over klein beginnen, je kansen zien en deze pakken. Je passie volgen en dat ’t een garantie zou zijn voor succes. Doen waar je goed in bent! Het waren de ondernemers die op de foto stonden geleund tegen een mooie auto en een groot kantoorpand op de achtergrond. Was ik wel een ondernemer en wat is eigenlijk ondernemen? vroeg ik mezelf af. Ik voldeed absoluut niet voor mezelf aan het beeld wat ik zelf had gecreëerd over ondernemers en dat maakte dat mijn zekerheid die ik begon op te bouwen in mijn werk niet verder gevoed werd vanuit mijn bedrijf. Mijn auto stond meer als dat me lief was op de oprit, mijn agenda was leeg en de eerste factuur moest er nog uit gaan. Geen typisch beeld van een ondernemer.
Het heeft voor mij veel tijd nodig gehad om mijzelf te ontdekken als ondernemer. Niet aan een beeld te hoeven voldoen maar gewoon mezelf zijn en ook toevallig ingeschreven zijn bij de Kamer van Koophandel en dan ook nog ’s een leuk bedrijf weten te runnen.

Heb ontzettende mooie jaren achter de rug in dit bedrijf en heb zelfs ook nog mogen samenwerken met een van mijn meeste dierbaren.
Samen hebben wij het bedrijf verder ontwikkeld, gave dingen meegemaakt, keihard gewerkt, veel gelachen en vooral veel geleerd.

Helaas doemde er voor mij drie jaar geleden weer zo’n open ruimte op.  Gedreven door een gevoel dat dit het niet meer voor mij was liep ik weer op die ruimte af.
Was het verstandig om nu te springen, wilde ik achter me laten wat ik opgebouwd had? Wat ik samen met mijn partner had neergezet? Het leek allemaal niet realistisch en zelfs niet te doen qua financiën en energie en toch wist ik dat ik die sprong moest wagen, anders zou ik me niet gelukkig meer gaan voelen. Maanden, dagen en nachten was ik ermee bezig en er doemde iedere keer weer die open ruimte op.
Wat doe ik mezelf en vooral haar aan? Wat doe ik mijn gezin aan? Waarom?
Dit las ik niet in de ondernemersbladen en verklaarde ik mezelf af en toe volslagen voor gek en gelukkig was het maar af en toe en was het positieve, stimulerende gevoel er vaak ook.
Dat ik wist dat ik een andere kant op moest, ook al was het volslagen onduidelijk wat.
Ik schreef ‘helaas’ dat er die open ruimte destijds zich weer presenteerde, maar nu kijk ik er anders naar. Het was een van mijn moeilijkste momenten in mijn leven met veel verdriet, onmacht, boosheid en eenzaamheid. Ik maakte een scheiding mee met mijn zakenpartner, tevens een dierbare vriendin, waar ik veel van hield (en nog zielsveel van hou). Maar ik weet nu dat het goed en nodig is geweest. Gelukkig zijn we vriendinnen gebleven en die band lijkt nog hechter als voorheen.

Je kunt wel het gevoel hebben dat je zeker weet dat dit het juiste is wat je moet doen, dat je het volste vertrouwen voelt in je volgende stap. Dat er totaal geen twijfel is dat je dit moet doen maar ik besef nu dat je wel over bepaalde karaktereigenschappen zult moeten beschikken om de stap ook daadwerkelijk te zetten. Heb mezelf nooit moedig willen en kunnen noemen. Nu het achter me ligt en ik bijgekomen ben van alle hectiek vind ik mezelf knap moedig. Ik had het echter niet gekund als ik niet de mensen om mij heen had gehad die in mij zijn blijven geloven, mij zijn blijven steunen en mij de kans hebben gegeven dit te doen. En daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor. Voor hen is het net zo goed geen gemakkelijke tijd geweest.

Tijdens de periode waarin ik mijzelf rond bewoog in een kleine wereld ontwikkelde zich meer en meer een beeld van wat ik zou willen. Mijn trots, De Interval, is nu al 9 maanden actief in bedrijf. Ik ben blij om te zien hoe het bedrijf zich ontwikkelt. Het was een lange weg om hier nu te zijn en er komen nog zat uitdagingen op mijn pad en ook kansen. Nu weet ik dat ik er  klaar voor ben, kom maar op!

En of er weer zo’n open ruimte ergens in de toekomst zich zal aandienen? Ik weet het niet, ik hoop het niet en aan de andere kant als ik zie wat het me gebracht heb……maar voorlopig geniet ik van de rust.

Sommige dingen hebben nu eenmaal tijd nodig

Lang ben ik aan het twijfelen geweest. Dan kroop ik weer achter mijn laptop en wilde ik weer 's mijn lang gekoesterde wens uit laten komen. Een Blog schrijven.

Op internet ben ik van alles en nog wat tegen gekomen. Over wat je het beste kunt Bloggen en wat niet, dat je beter maar kunt weten wat jouw lezer wil lezen en dat je vooraf alles qua onderwerpen bedacht moet hebben.
En dat bracht mij aan het twijfelen omdat ik zo niet zou willen Bloggen. Ik wil het graag op mijn manier doen en dat is tegelijkertijd wie ik ben…..
De zin ‘Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail’ is mij op het lijf geschreven. Eigenwijs noemen sommigen het ook wel. En dat vind ik prima….als het tenminste Eigen-wijs(heid) is, op mijn eigen wijze.

Ik heb dus lang met de vraag rondgelopen; Wat maakt nou dat ik graag een Blog wil schrijven?  En ook op dit moment dat ik mijn eerste blog schrijf, komt er weer van alles langs. Waardering, aandacht, bevestiging…..? Het zal allemaal wel. Maar wat toch wel bovenaan staat, is dat ik schrijven enorm leuk vind. Of het nu gedichten of verhalen zijn. Natuurlijk is het idee van het schrijven van een boek meerdere keren langsgekomen. Ik ben zelfs al met drie boeken begonnen en ergens, zo rond mijn dertigste, had ik het plan opgevat om een Sabbatical te nemen en een boek te gaan schrijven. Ik had niet de luxe om er een jaar tussenuit te gaan en koos daarom voor het maximum, en dat waren drie hele maanden. Voor die tijd maakte ik mezelf wijs dat het een kwestie van ‘tijd hebben voor’ was. En met die negentig dagen zou dat toch moeten lukken? Geen verplichtingen, tijd aan mijzelf en alle rust die ik nodig dacht te hebben. Na de drie kostbare Sabbatical maanden kwam ik er achter dat het daar niets mee te maken had, het heeft alles te maken met ‘tijd maken voor’. En dat geldt voor heel veel dingen die je graag wilt in je leven.
Het boek is er nooit gekomen terwijl ik wel enorm veel ideeën had en nog steeds heb om dit te doen, maar ergens maak ik er geen tijd voor.

Nu dus geen boek. Geen signeersessies bij het uitkomen van mijn nieuwe novelle, geen spotlight op het boek dat zojuist de lezersprijs gewonnen heeft. En het Boekenbal zal zonder mij gevierd blijven worden. Het wordt een Blog en met dit Blog ga ik het internet over en hoop ik de lezers te kunnen boeien als ze mee mogen kijken in mijn leven.
Een leven dat bestaat uit ondernemen, tuinieren en ook zakelijk tuinieren. Genieten en verwondering. Over rust vinden en hopelijk niet zo snel weer kwijt zijn en over uitdagingen die naarmate ik verder van de 20 af ga, kleiner worden. Het gaat over de ontdekking dat de zin  ‘Geld maakt niet gelukkig’ gewoon nergens op slaat, geld ontzorgt meer niet.  En dan het besef hebben wat dan geluk is.
Het is niet dat mijn leven zo enorm bijzonder is dat ik er over wil schrijven. Ik ervaar het leven wel als bijzonder en daar wil ik over schrijven.

Mijn horizon is vaak onbewolkt. Een positief ingesteld iemand dus of zoals je wilt ‘het glas is bij mij altijd half vol’.
Ik ga dus vol goede moed op pad in dit avontuur. Hoop mijn inspiratie uit de alledaagse dingen te gaan halen en hiermee regelmatig het Blog te gaan vullen. Ik hoop dat je mijn Blogs gaat volgen en ja…….reageer op mijn Blog! Graag zelfs.